Radomsko, Łódzkie 1o środa, 12 Grudnia 2018
ważne informacje

Kiedy jedzenie staje się problemem…

Porady lekarskie
Jacek Paszewski

Celowe dążenie do utraty wagi, silny lęk przed przybraniem na wadze, napady objadania się polegające na spożywaniu w krótkim czasie dużej ilości pożywienia, zachowanie przeczyszczające (np. wymioty, stosowanie środków przeczyszczających) to cechy charakterystyczne dla zaburzeń odżywiania.

Zaburzenia odżywiania to problem który dotyka wiele osób szczególnie młodych. Do najczęstszych zaburzeń możemy zaliczyć anoreksję (anorexia nervosa, jadłowstręt psychiczny) i bulimię (bulimia nervosa, żarłoczność psychiczna). Wśród zaburzeń odżywiania wymienić można również  atypowe formy jadłowstrętu psychicznego, przejadanie się, wymioty, inne nieokreślone zaburzenia odżywiania się.

Bez  względu na etiologię problemu, oraz fakty czy kilogramów nam permanentnie ubywa czy też przybywa, nie potrafimy sobie radzić z emocjami – jednocześnie szkodząc tym samym naszemu ciału.  Brak akceptacji siebie (np. z powodu wyglądu),  oraz inne czynniki związane z pracą zawodową, problemy mające swój początek w dzieciństwie, stres, trudności w relacji z partnerem ma ogromny wpływ na rozwój zaburzenia.

Leczenie  zaburzeń odżywiania nie należy do łatwych. Zaburzenia odżywiania  charakteryzują się sporą egosyntonicznością . Oznacza to że osoby zmagające się z tym problemem nie uświadamiają  sobie problemu,  wierzą  że postępują dobrze. Strategie związane z  nieprzyjmowaniem pokarmu czy objadaniem  się i prowokowaniem wymiotów uznawane są przez te osoby za naturalną czynność.

Do podjęcia decyzji o diecie zachęca najczęściej chęć bycia „piękną” oraz fit. Niestety, najczęściej diety te nie mają nic wspólnego z dietą ustanowioną przez dietetyka, a są to najczęściej „głodówki kończące się np. napadami objadania się oraz wyrzutami sumienia z tytułu braku samodyscypliny w wytrwaniu przy tej mało racjonalnej diecie.

Początkowe sukcesy „w odchudzaniu” powodują, że pacjenci odczuwają satysfakcje związaną z poczuciem kontroli co jednocześnie staje się motywacją do dalszego utrzymywania diety. Powoduje to ciągłe zgłębianie wiedzy dot. zdrowego odżywania się, gotowanie posiłków tylko dla rodziny i znajomych, nie spożywając ich. Powszechne staje się liczenie kalorii, unikając jednocześnie pokarmów wysokokalorycznych. Daje to złudne dla otoczenia przekonanie o nieszkodliwości poczynań odchudzającej się osoby.

Kiedy sytuacja urasta do rangi  problemu, mimo gorących próśb najbliższych osoba dotknięta problemem odzywania niechętnie godzi się na konsultację ze specjalistą.  Niestety przeprowadzenie wstępnej konsultacji oraz terapia nie jest możliwa bez zgody osoby pełnoletniej z podejrzeniem tej choroby.  Wyjątkiem są sytuacje gdzie zagrożone jest życie pacjenta - pacjent może być hospitalizowany bez jego zgody co jest regulują odpowiednie przepisy prawa.

W przypadku młodzieży w wieku 16-18 lat zarówno pacjent jak i jego rodzice muszą wyrazić zgodę. W przypadku osób młodszych – do 16 roku życia, zgodę podejmują rodzice.

Terapia ma za zadanie pomóc pacjentowi  zrozumieć wewnętrze przyczyny  pojawienia oraz utrzymywania się zaburzeń odżywiania oraz ich związku z radzeniem sobie ze stresem. Celem terapii jest przede wszystkim nauczenie pacjenta racjonalnego sposobu żywienia bez nadawania jedzeniu podwójnego znaczenia oraz nabycie umiejętności radzenia sobie z emocjami.

Jak pokazują badania, jedną z najskuteczniejszych form terapii jest właśnie terapia poznawczo-behawiorlana (Fairburn, 2008). Daje ona szansę na to, aby uporać się z nadmierną koncentracją życia wokół jedzenia, oraz możliwość powrotu do normalnego życia.

Adrian Stojecki, kierownik Specjalistycznego Centrum Psychoterapii i Terapii Uzależnień ProMental w Radomsku.

 

komentarze